Özlem, kağıt kadar hafif ruhların üzerine bırakılmış dolu bir kül tablası; bu yüzden sigaranın dumanına benzer kokusu. Her “özledim” dediğinde bir sigara daha söner tepende; ruhun kaçamaz ruhun bir türlü bedeninden, eteğini kurtaramaz ağır mı ağır özleminden, mıhlanıp kalır yerinde.
O kül tablasına sigaralarını peşi sıra söndüren kaldıracak yine onu ruhunun üzerinden, açacak pencereleri, içeriyi güzelce havalandıracak. Sana tek kalan, o hafiflikle açık pencereden dışarı, havaya süzülmek olacak.
Albert Camus, The Stranger (via blackistheonlycolor)
(Source: didanyoneseechelsea)
Charles Bukowski (via haereticum)